Rozdział Jedenasty. ♡

Muzyka do rozdziału: Imagine Dragons- Radioactive

*Trzy miesiące późnej*

Budzik zadzwonił o godzinie, którą wyznaczyłam poprzedniego dnia. Oznacza to jeszcze tylko jeden dzień męki i dwa dni wolności. 

Ubrałam się w mundurek, włosy zaplotłam w niesfornego warkocza, przetarłam moje fioletowe okulary i zeszłam na dół.

-Dzień Dobry mamusiu.- Przywitałam się z mamą i wzięłam gryza kanapki z dżemem truskawkowym popijając kakaem.

-No ja nie wiem czy taki dobry.- Powiedziała biorąc łyka już zimnej kawy.

-Dlaczego?- Podniosłam jedną brew do góry i wysunęłam dolną wargę nieco do przodu.

-Chcesz najpierw dobrą czy złą wiadomość?

-Dobrą.

-Pati zostaje u nas i będziecie chodzić razem do szkoły.- Szeroko się uśmiechnęłam.-A zła wiadomość to...

Zadzwonił dzwonek na ostatnią długą przerwę. Wyszłam z klasy i zaczęłam poszukiwać wzrokiem bliźniaków. Nie ma. Muszę ich znaleźć, muszę z nimi porozmawiać.

Wyszłam na podwórko gdzie ostatnio spędzają najwięcej czasu. O jest Luke, siedzi pod drzewem. Zaczęłam się kierować w jego stronę.

-O tutaj jesteś, musimy pogadać.- Jai zagrodził mi drogę.

-No właśnie wiem dlatego chodź jeszcze do Luke'a.

-Ale MY musimy.- Dał dość mocny nacisk na środkowe słowo.

-No dobrze ale najpierw muszę wam coś powiedzieć.-Chłopak kiwnął głową i razem podeszliśmy do starszego bliźniaka.

-Dobra przejdę od razu do rzeczy.- Luke spojrzał się na mnie jak na mordercę a Jai'owi powiększyły się źrenice.- Jutro z rana wyjeżdżam do Polski nie wiem na jak długo i nie wiem czy w ogóle wrócę, ale raczej tak.

-Co? Jak to? Nie możesz wyjechać!- Jai zaczął się denerwować niczym małe dziecko w przedszkolu, które nie lubi zupy ogórkowej i w zamian chcę wyłudzić pomidorową.

-Muszę. Moja babcia jest bardzo chora, musimy jej pomóc.

-Ale dlaczego akurat ty a nie kto inny?

-Bo to moja babcia. Jestem z nią zżyta. Zresztą decyzja jest już podjęta wylatujemy jutro rano o 5.50.

Ok jesteśmy już na lotnisku, za pół godziny będziemy przygotowywać się do odprawy. 

-Jesteś pewna, że nie chcesz zostać tu z tatą w Melbourne?

-Tak mamo. To moja babcia.

-No dobrze.- Mama przytuliła mnie.

Zaczęłam płakać. Bardzo płakać. Nie chcę zostawiać chłopaków, nie chcę zostawiać Jai'a. Chyba go polubiłam. Może trochę bardziej niż polubiłam. 

Zauważyłam, że pięć postaci zbliża się w moją stronę. To oni, a w nich ON.

Zaczęłam płakać jeszcze bardziej. Chłopaki podeszli i zrobili misia.

-Będziemy tęsknić.

-Ja też.- Zaczęłam oglądać moje buty żeby nie patrzeć na Jai'a.

-Możemy w końcu pogadać?- Jai podrapał się po głowie. Ja kiwnęłam na tak. 

Poszliśmy w jakiś cichy kont.

-Kocham cię.- Spojrzał na mnie swoimi zaszklonymi oczami.

-Ja ciebie też.- Wtuliłam się w niego a on we mnie.- Ale to nie ma sensu.

-Dlaczego?

-Nie wiem kiedy wrócę.

-To nic. Ja będę czekał. Na ciebie zawszę.-Delikatnie musnął moje wargi.- Zawsze.

Z głośnika wydał się głos mówiący, że mam się przygotować do odprawy.

-Na mnie już czas...

~~♥~~

O boziu. Wiem, że krótki ale musiałam. Następny rozdział powinien być niedługo. :)